Eén van de kenmerken van een ‘emerging country‘ als Marokko, is de informele sector ofwel ‘grijze’ economie. In ‘Geschiedenis van Marokko’ (Bulaaq, 2012) stellen Herman Obdeijn en Paolo De Mas dat in 2012 meer dan 70% van de stedelijke bevolking afhankelijk is van de informele sector. Voor ons is deze ‘grijze’ economie zichtbaar door timmerlieden, loodgieters en elektriciens die hun diensten aanbieden voor één of andere klus. Ze zitten bij elkaar op een vaste plek in de stad, en hun ambacht is herkenbaar aan uitgestald gereedschap en wat opgerold elektriciteitsdraad of buizen met daaraan een kaartje met telefoonnummer. Ook vissers en landarbeiders weten vaak niet hoeveel geld ze ’s avonds in hun zak hebben. Hetzelfde geldt voor de groente –en fruitverkopers die ‘s ochtends vroeg groente en fruit, gekocht op de ‘marché en gros’, op handkarren laden. De bedoeling is dat de kleurrijke berg snel slinkt. Aan het eind van de middag komen anderen in touw. Bij de eenvoudige versie van een foodtruck is ‘fastfood’ te koop: geroosterde tuinbonen en maiskolven, harira en warme graansoep, suikerrietsap of granaatappelsap. Op het trottoir wordt met plastic zeildoek een plek afgebakend waarop koopwaar wordt uitgestald. Alles wat je (niet) nodig hebt is te koop. Speelgoed, pyjama’s onderbroeken, CD’s, schoenen, gereedschap, tajines, servies, zonnebrillen (alles made in China, behalve de tajines!) en voorafgaand aan het offerfeest: messen, touw om de arme schapen vast te binden, zakken houtskool en hooi. Maar de meest bijzondere koopwaar zijn toch wel de goudvissen in hun kom, compleet mét felgekleurd deksel uitgestald op een straathoek!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten