Boete !

http://www.lepetitjournalmarocain.com/2017/12/15

Via een nieuwssite krijg ik een opmerkelijk bericht binnen! Het is dat het december is, anders zou ik geloven dat het om een 1-april grap gaat. De overheid heeft namelijk besloten om iedereen die de straat oversteekt zonder dat op een zebrapad te doen, een boete van 25 dh te geven. Prima om de verkeersveiligheid te bevorderen, maar als je ziet welke grove overtredingen er worden begaan zonder dat er enige boete aan vast zit, dan is de balans wel zoek. Misschien een makkelijke manier om aan geld te komen? Ik moet de eerste Marokkaan die bewust een zebrapad opzoekt om over te steken namelijk nog tegenkomen! Een soortgelijke reactie van iemand op een forum: al een automobilist gezien die stopt voor een voetganger die op een zebrapad de straat oversteekt? 

De la pluie , enfin!!

Een paar dagen geleden lag de put voor ons huis open: mannen zijn bezig het riool schoon te maken. Ze anticiperen op het weerbericht voor de komende dagen. Nieuwssites geven het lang verwachte bericht: 'de la pluie a partir de mercredi 29 novembre 18 heures jusqu' au jeudi 14 heures'. Na een droge periode van bijna zeven !! maanden, komt eindelijk een beetje regen. En die is letterlijk broodnodig! Het land is afhankelijk van de landbouw; zonder regen geen brood en couscous. Afgelopen vrijdagochtend hoorden we de imam. Anders is die nooit zo vroeg in de weer. Bij navraag blijkt dat er in het hele land gebeden werd om regen, ook in Rabat , waar de kroonprins een speciale dienst bijwoonde. Of dit ertoe heeft bijgedragen dat de regen nu met bakken uit de lucht komt ? Wat wel zeker is dat het schoonmaken van het riool voor onze deur niet afdoende is: de straat staat blank. Ook bij vrienden voor de deur verandert de straat al snel in een zwembad en als ik door de kleine straatjes naar de marché central rijd, moet ik door een diepe plas-oeps, dieper dan ik dacht!- en komt het water over de drempel de auto binnen. Hier is de riolering duidelijk ook niet schoongemaakt. En zo komen door de regen ieder jaar weer lacunes in het onderhoud van wegen en riolering  bovendrijven. Maar ondanks alle ongemak in de steden, zijn de mensen ook blij, want het regent!

Onverwachte ontmoeting met een prijswinnaar!

http://maroc-diplomatique.net/prix-grand-atlas-decerne-a-asma-lamrabet-ouvrage-islam-femmes-questions-fachent/

Een uitstapje naar Rabat met logés betekent steevast een bezoekje aan de Kasbah des Ouaidyas, waar de stad is ontstaan. En in deze pittoreske omgeving met de blauw-witte geschilderde huizen kruist een bekende ons pad. Het is Hicham Houdaifa, schrijver en journalist- links op de foto-, die een paar weken geleden een 'prix speciale' van de Grand Prix Atlas heeft ontvangen. Ondanks deze prijs is het geen vetpot voor de schrijver; hij opent een plastic tas met daarin de labels van de Grand Prix Atlas die hij persoonlijk om zijn boeken doet in de verschillende winkels. Hij hoopt zo meer publiek te trekken. Ons hoeft hij niet meer te overtuigen, wij zijn al fan. In oktober was hij te gast op het Institut Francais waar hij zijn boek 'Extremisme religieux, plongée dans le milieu radicaux au Maroc' presenteerde. Vorig jaar maakte hij al grote indruk op ons met zijn onderzoek naar de beroerde arbeidsomstandigheden van seizoensarbeiders.  Deze keer duikt hij in de wereld van het radicalisme in Marokko. Hicham is een journalist die probeert te begrijpen wat de mensen beweegt. Hij observeert en baseert zich op zijn eigen bevindingen. Hij laat het aan de lezer over om te oordelen. Via het levensverhaal van een jongen die als 15-jarige naar Afghanistan is vertrokken en weer naar Marokko is teruggekeerd probeert hij de opkomst van het radicalisme te ontrafelen. Hij is als toehoorder aanwezig bij de faculteit voor 'etudes islamiques' van een universiteit in Casablanca. Hij heeft lef en vertelt het verhaal dat verteld moet worden, helder en gebaseerd op feiten. Ook als het een verhaal is waar je niet vrolijk van wordt. Zelf blijft Hicham optimistisch over de toekomst, al is het is een kwestie van lange adem. De leraar die de discussie leidt geeft ons hoop. Hij brengt zijn leerlingen het grootste goed dat je kunt leren bij: zelfstandig en kritisch leren denken. In Marokko tot niet zo heel lang geleden niet echt gebruikelijk. De leerlingen hangen aandachtig aan zijn lippen en lachen wat verlegen als we hen na afloop zeggen dat zij de toekomst van het land zullen zijn. Als het aan hun glimlach ligt zal het wel goed komen!

zoete kus wordt bittere pil

Terwijl in Nederland onthullingen over de '#metoo' berichten van Jelle Brandt Corstius- ja, we konden gisteren met de nodige onderbrekingen 'Pauw' zien.- elkaar opvolgen, haalt in Marokko (weer eens) een kus van twee tieners het nieuws. (site van 360.ma  30/10/2017)  Deze keer zijn het twee scholieren uit Meknes, die in de laatste klas van het 'lycee' zitten, in juni hun eindexamen Bac Science (VWO) gaan doen en dus rond de 17 jaar zijn. Ze zijn door een docent betrapt op stiekem zoenen in een lokaal. Het meisje is van school gestuurd, zij zou ongedisciplineerd zijn.  En de jongen dan, zou je denken. Jawel, de jongen is bestraft met een overplaatsing naar een andere locatie. Twee leerlingen met hun diploma bijna op zak en toekomstplannen. Die misschien volgend jaar in Fes, Casablanca of Rabat een kamertje op een studentencampus gaan huren en op zichzelf gaan wonen. Net als overal komen reacties uit alle ideologische windstreken. Sommige docenten vinden dat de straf fors is in vergelijking met straffen voor ander ongewenst gedrag zoals geweld en bedreiging. Een docente uit Salé vindt dat haar collega uit Meknes wel wat overhaast is opgetreden, ze zou zelf eerst met het stelletje praten, en het meisje (?) apart nemen om haar aan te spreken op haar onzedelijk gedrag, eventueel met haar ouders erbij. Volgens het weekblad Telquel van 31 oktober is het van school sturen alleen gerechtvaardigd in extreme gevallen zoals geweld. In andere gevallen geldt een straf die het algemeen belang dient. Vooralsnog dienen de ouders van het meisje een verzoek in bii de direction regionale de l' education zodat ze toch examen kan doen. 

Gelukkig nieuwjaar 1439!

Nee dit is geen Sinterklaas-strooigoed dat voortijdig in de winkel ligt, maar snoepgoed ter gelegenheid van achoura, de tiende (achra in het marokkaans) dag van de eerste maand van het nieuwe jaar. De tafel bij de bakker waar normaal gesproken de koekjes staan, is omgetoverd tot één grote snoeptafel. Amandelen, gedroogd fruit, koekjes en beschilderde terracotta trommels zijn uitgestald. In de islamitische jaartelling is het nieuwe jaar al begonnen! De eerste maand heet 'Muharram' en op eerste dag herdenkt men het vertrek van  Mohammed en zijn volgelingen uit de stad Mekka naar Medina in het jaar 622. In Marokko overheerst de Soenitische stroming en daarin herdenkt men tien dagen later tijdens achoura de bevrijding van de profeet Mousa-Mozes- uit de handen van de Egyptische farao. Kinderen krijgen cadeautjes en snoepgoed, volwassenen vasten overdag. De maaltijd bestaat uit couscous met de staart van het schaap dat tijdens het offerfeest is geslacht. Mozes' tocht door de Rode Zee wordt nagebootst door elkaar nat te gooien.  Verder zijn er ook gebruiken met een pre-islamitische achtergrond. Al 10 dagen horen we rotjes knallen en lopen kinderen rond met hun terracotta trommeltjes, tokkelen een beetje en vragen n dirham. Het doet me een beetje denken aan hoe wij vroeger Driekoningen vierden. Maar er wordt geen liedje gezongen en ook verder gaat de vergelijking niet op. Want als we op zondagochtend vis gaan kopen bij de marché central smeult op straat nog het vuurtje van in brand gestoken autobanden en dat is te ruiken ook! Van de gardien de voitures horen we dat er gisterenavond een behoorlijk feestje is geweest. De politie heeft wel 40 autobanden weggehaald van de plek. Het wegdek is versmolten met het rubber van de banden en de bladeren van de ficusbomen aan de rand van het trottoir zijn deels verschroeid. Nu begrijpen we waarom niet iedereen dit 'heidense' gebruik kan waarderen. 

Italiaanse wisseltruc op de Marche Central

In Casablanca aan de Boulevard Mohamed V ligt de Marché Central, één van de marktgebouwen die tijdens het protectoraat (1912-1956) door de Fransen is gebouwd. Het terrein net buiten de oude medina werd eerst in 1915 gebruikt voor de Expo Franco-Marocain, om investeerders te zoeken die geld wilden steken in de nieuwe stad. De eerste Wereldoorlog verhinderde namelijk  investeringen van staatswege en het door Frankrijk beschermde- protectoraat, géén kolonie- Marokko moest een moderne staat worden. Europese investeerders zagen wel brood in de havenstad in opkomst. Zo kwam geld beschikbaar voor de Ville Nouvelle. De boulevard was vanaf 1917 één van de belangrijkste verkeersaders van de stad. Verschillende gebouwen van algemeen nut zijn indertijd vanuit de medina hier naartoe verhuisd: banken, postkantoor, hotel, en dus ook een nieuw marktgebouw. Het rechthoekige gebouw telt 8 ingangen, op de foto is de hoofdingang te zien. Links daarvan zijn bogen te zien die een galerij vormen, met daaronder winkels. Deze galerijen vormen een karakteristiek element van de boulevard en werden destijds bewust gepland. De plaatsing van de diverse koopwaar wordt bepaald door de heersende ideeën  rond 1900. Men was als de dood voor epidemieën en de architecten die zich over de Ville Nouvelle bogen, stonden bekend als 'hygienistes'. Bederfelijke waar zoals vis en vlees werd én wordt op marmeren tafels uitgestald in de centrale deel van de markt, waar ventilatie en water uit fonteinen de bacteriën moeten weren. Daarbuiten liggen groenten en fruit.Er zijn ambitieuze plannen om de markt te restylen in een soort Mercat de la Boqueria zoals in Barcelona. Maar wie wordt dan je publiek? En welke eisen stel je dan aan de restaurantjes? Gelukkig is het nog niet zover.

https://www.tripadvisor.be/LocationPhotoDirectLink-g293732-d3823365-i89285589-Marche_Central-Casablanca_Grand_Casablanca_Region.html

Afgezien van wat antiekwinkeltjes, is de oude opstelling grotendeels nog intact. In het centrale deel zitten volumineuze vrouwen achter hun koopwaar: oesters uit Dakhla. Ze hebben het meteen in de gaten als toeristen een foto willen maken en maken duidelijk kenbaar dat ze er niet voor niets zitten. Tegenover deze vrouwen torenen visboeren hoog boven hun waar uit. Verse vis ligt uitgestald: haai, tonijn, rouget, sardines, verse ansjovis. Ook schaal-en  schelpdieren liggen te wachten op kopers. Als blijkt dat je werkelijk wil kopen, komen er snel 2 of 3 man/vrouw om je heen staan. 'Grillade, madame?' Aan de andere kant van de muur kun je namelijk je vis laten bereiden zodat die een half uur later op je bordje ligt. Restaurant is een groot woord voor de tegen-elkaar-geschoven-tafeltjes, en de servetten-van-glad-papier-dat-niets-opneemt, maar de service is snel en effectief en de vis vers. Door-de-weeks komen hier de zakenlui en bankmedewerkers uit het centrum lunchen. Op zondag is er plaats voor. dagjesmensen zoals wij. Ook wij kopen onze vis, slaan de opdringerige restauranthouders met moeite van ons af en nemen plaats bij degene waar de meeste tafels bezet zijn, altijd n goed teken. Een van de obers is een jongen met syndroom van Down, mooi om te zien hoe hij meedraait en zijn werk met plezier doet. We nemen plaats naast een ouder echtpaar, italianen blijkt. Ze hebben een fles cola besteld, vreemde combi met vis. Maar als ze ons ook een slokje aanbieden, blijkt dat we ons hebben vergist in hun keuze, want uit de colafles wordt wijn geschonken! De twee hebben heel slim een fles cola besteld, die in hun boodschappentas gestopt en verwisseld voor een colafles met rode wijn die ze meenamen van huis! Zo genieten wij met elkaar al gniffelend van een glaasje rode wijn. Als onze Italiaanse buren klaar zijn met eten  rekenen ze af: het grillen van de vis, een paella, salade en één fles cola !

religieus prestigeproject

Zelfs vanuit de lucht is dit gebouw niet te missen (met dank aan Transavia). Aan de rand van de oude medina van Casablanca, wedijvert de Hassan II moskee met die van Mekka en Medina in Saoudi-Arabië. De politiek correcte 'bescheidenheid', van Hassan II bepaalde de plaatsing op de ranglijst: deze moskee is qua grootte de derde ter wereld. Máár met de hoogste minaret; 200 meter. Hassan II was de grootvader van M6, zoals de huidige koning Mohamed VI liefkozend wordt genoemd en drukte zijn stempel op het land. Hij regeerde van 1961 tot zijn plotselinge dood in 1991. Nadat hij verschillende keren aan aanslagen ontsnapte, heerste hij vanaf de jaren '80 met harde hand. En net als andere groten der aarde liet hij een 'één der mooiste gebouwen ter wereld' achter, aldus de folder. Het is inderdaad een imposant gebouw,  deels gebouwd boven de zee. Gedurende 6 jaar (1987-1993) is hieraan gewerkt door 2500 arbeiders en 10.000 vaklieden. Zij hebben de moskee voorzien van het allerfraaiste traditionele Marokkaanse ambachtswerk uit de rijke arabo-andalusische traditie, zoals houtsnijwerk, tegelwerk en gesneden stucwerk. Traditie in combinatie met de modernste technieken vertelt de gids. In Engels, Spaans, Duits of Frans -vergis je niet van groep, dan wordt de toch al niet goedlachse man zeer kortaf- over de deuren van titanium, die naar boven openschuiven, over het giga-schuifdak dat net als de Amsterdam Arena open kan als het binnen te benauwd wordt en de kroonluchters uit Murano. Samen met het Carara-marmer in de gebedsnis het enige materiaal dat niet uit Marokko afkomstig is. Nationaliteit van architect en aannemer: Frans. In de ruimtes onder de moskee staan fraai afgewerkte fonteinen voor de rituele reiniging. De hammam is klaar maar nog steeds niet in gebruik. De 20.000 m2 in de moskee zelf biedt ruimte aan 25.000 gelovigen, op het terras naast de moskee bidden tijdens de ramadan nog eens 80.000 mensen.

Wat niet in de folder wordt vermeld, is het aantal arbeiders dat het leven liet tijdens de bouw, de huizen die voor de bouw werden afgebroken en de 'vrijwillige' bijdrage die alle Marokkanen -ook die in het buitenland- moesten betalen voor de realisatie van het gebouw. Dat alles ter meerdere eer en glorie van de koning en natuurlijk Allah.