'Play it again Sam' in Rick's café

In Casablanca, aan de rand van de oude medina, staat Rick's Café. Voor veel toeristen een 'must' vóór of na een bezoek aan de Hassan II moskee die niet ver weg staat. En die belangstelling voor het café is er niet voor niks, want de beroemde scene uit de film Casablanca: 'play it again Sam!', speelt zich hier af. Tenminste, dat denken veel mensen. In werkelijkheid werd de film opgenomen in de studio in Hollywood. Maar ondanks dat, zit er toch een interessant verhaal achter dit café. Het is namelijk opgericht in 2004 door een Amerikaanse diplomate, Kathy Griger. Gevallen voor de charme van Marokko en de Marokkanen besluit ze zich hier te vestigen en het café uit de fameuze film na te bouwen. Haar drijfveer: na de aanslagen van 9/11 wilde ze tegen de heersende anti-islam stemming in laten zien dat  Marokko een stabiel land is met een gastvrije bevolking. Kathy, die vertelde te huilen toen ze hoorde dat Trump tot president was gekozen, werd wel de 'beste minister van toerisme' genoemd. Een mooi compliment voor een bijzonder dame die op 26 juli 2018 overleed. Net als Sam zal ze met Casablanca verbonden blijven.

rechtstreeks uit het Paradijs!

Heerlijk zijn ze weer , de granaatappels, al heb ik ze moeten leren eten. Met hun prachtig rode zaden zijn ze wel zeer aantrekkelijk. Er wordt sap van gemaakt, door mannetjes die met een rijdende kraam op straat klanten lokken. Zouden ze weten dat het één van de 7 gezegende vruchten van het paradijs is? - welke de andere zijn moet ik nog eens opzoeken-. De vrucht heeft  haar oorsprong  in westelijk en centraal Azië en is van daaruit meer westelijk verspreid, getuige fossielen gevonden in Jordanië en granaatapppel-vormige glasscherven uit Egypte. Een gezonde vrucht, rijk aan anti-oxidanten en goed voor de spijsvertering. Hippocrates schreef zelfs al dat het een goed medicijn was tegen 'vrouwenziekten'.  Hoe dan ook, wij vinden de pitten, ongeveer 400 ! per vrucht,  heel lekker door de sla, ook omdat het zo prachtig  kleurt bij de groene slablaadjes! 

France E-motions

Het Institut Francais heeft weer iets leuks! Deze keer een fototentoonstelling die met behulp van  digitale middelen een dubbele laag krijgt. Foto's van vier fotografen hangen als tweeluik in de mediathèque.  De thema's zijn monumenten en bijzondere plekken in Frankrijk. Zo zijn de chateaux de la Loire te zien, musea in en buiten Parijs, en natuurlijk de Arc de Triomphe. Met behulp van telefoon of ipad is de extra laag zichtbaar. Via n app worden tekeningen of animaties toegevoegd aan de oorspronkelijke foto, wat soms grappige beelden oplevert. Een mannetje dat langs loopt of in een vijver plonst, een koning die uit zijn hemelbed stapt, een bootje van papier op een vijver of vlinders die door het beeld fladderen. De tentoonstelling is open voor iedereen, maar schoolklassen kunnen zich inschrijven. Om de groepen te begeleiden worden vrijwilligers gevraagd, n leuk klusje, waar ik me graag voor opgeef! Enthousiast vertellen de kinderen wat ze zien, de één nog sneller dan de ander. En wat me aangenaam verrast: de kinderen komen van een ecole public en de meesten kunnen zich in goede franse zinnen uiten. Maitresse, maitresse, zo klinkt het de hele ochtend, enthousiast om te laten weten wat ze hebben waargenomen op de ipad. Prima kinderen, prima leraren en een leuke ochtend!! 

GMT+1,

Waar in Europa jaren over wordt gedebateerd, is hier in één dag besloten. Het behoud van de zomertijd, behalve tijdens de Ramadan. Het is alweer een week geleden, maar de storm is nog niet gaan liggen. Integendeel, het protest tegen deze beslissing  neemt toe. Een beslissing die uit economisch oogpunt  (handel met Europa, energiebesparing) zo plotseling genomen werd dat er chaos ontstaat. Allereerst op mijn telefoon, die dit niet heeft voorzien en automatisch op wintertijd is overgestapt. Ook de parkeermeter in Casablanca is al ingesteld op wintertijd Geen ambtenaar die deze week de tijd heeft gecontroleerd. Dus we betalen de 3x2 dh voor 3 uur, waarvan het eerste al voorbij is als we het kaartje uit de automaat halen! Maar er zijn ernstigere gevolgen. Bijvoorbeeld de schoolroosters. Om 8 uur in de ochtend is het nog donker, en dus te gevaarlijk om kinderen naar school te sturen. Geen probleem , zegt de regering, dan starten we om 9 uur en korten  we de middagpauze in. Maar sommige kinderen hebben zo geen tijd om naar huis te gaan om te eten. En wat als je ouders om 8 uur moeten werken en school begint om 9 uur? Ook geen probleem zegt de regering, dat regel je maar met je baas. Ondertussen wordt een telefoonnummer ter beschikking gesteld want alom heerst verwarring. Ouders weten niet waar ze aan toe zijn, net als docenten. Maar ook dat is geen probleem, want de leerlingen staken. En ondanks een hard oordeel van de pers, dat er sprake is van een ernstige kloof tussen regering en het volk na verschillende ernstige missers van de regering -een treinongeliuk  met vage oorzaak, de hoge brandstofprijzen en het doodschieten van een twintigjarige bootvluchteling door de marine-  blijft premier El Othmani, bij het besluit. Laten we hopen dat de beloofde gunstige uitwerking van de zomertijd op de daling van het aantal verkeersongelukken (met 11 %) en een daling van de criminaliteit (met 3%) wel werkelijkheid worden.

fake news

Marokkaanse koekjes zijn beroemd en geliefd. De mooiste vormen, gevuld met dadel, gemaakt van amandel. Suikerbommen maar heerlijk! Sinds vorige week hebben de koekjes ook een bijsmaak. Men spreekt schande over een filmpje op internet dat laat zien dat ook de leden van de regering de koekjes lekker vinden. Zó lekker dat ze, nadat de koning  het parlementaire jaar heeft geopend, huiswaarts zouden zijn gegaan met plastic zakken vol koekjes die overbleven. Zouden, want het nieuws wordt officieel tegengesproken. Het waren personeelsleden van de traiteur die de resten van het buffet meenemen. Maar het kwaad is al geschied, het nieuws vliegt het internet over. Tot schande van de natie.

la Mamounia in Marrakesh, once in a lifetime!

http://www.marocantan.com/2007/06/la_mamounia_mar. op 28-9-2018

Het stond al n tijd op ons lijstje; een kopje thee drinken in de tuin van hotel La Mamounia in Marrakesh. De gastenlijst alleen al spreekt tot de verbeelding: De Gaulle, Churchill, Nixon , Reagan, Chirac, maar ook Maurice Chevalier, Josephine Baker, Brel en Aznavour. Al vanaf de twaalfde eeuw is de plek,  die dan eigendom is van kalief Abd El Moumen, ommuurd. In de 17e eeuw legt  sultan Ben Abdellah (dezelfde die El Jadida bevrijdt van de Portugezen) tuinen aan op deze plek en schenkt  ze aan zijn zoon Mamoun als huwelijkspresent. In de 19e eeuw wordt een groot paviljoen gebouwd , het Palais de la Mamounia. Dit wordt rond 1922 afgebroken. Dan zijn franse architecten al bezig met plannen voor een hotel, geheel in lijn met de politiek van het protectoraat om het toerisme in Marokko  te stimuleren. Opdrachtgever ONCF, de nationale spoorwegen, stimuleert dit idee natuurlijk graag. In 1921 tekent André Laprade (één van de grote architecten tijdens het franse protectoraat ) een eerste plan, dat niet wordt uitgevoerd. Twee jaar later worden de plannen van Henri Prost (dé grote man van de ville nouvelle in Casablanca) en Antoine Marchichio (van wie ik  originele tekeningen  in handen had in het archief in Rabat!)  voor een hotel uitgevoerd. De salon van het gebouw  wordt gedecoreerd door Jacques Majorelle (van de tuinen). De grote gang wordt uitgevoerd in Art Decostijl, maar de entreepartij is in Arabo-Andalousische stijl. In de jaren '70 en '80 wordt het oorspronkelijke gebouw gerenoveerd en worden er verdiepingen toegevoegd. Ook Mohamed VI laat het gebouw in 2009 renoveren. Het hotel ondergaat een grondige facelift en fauteuils, glaswerk en servies worden geveild. Dankzij onze vrienden Joëlle en Fernand, die een deel hiervan gekocht hebben, lunchen wij nu af en toe van Mamounia-servies met wijn uit glazen met het Mamounia-embleem. Dat is leuk, al is de ervaring van een drankje op het terras in de tuin van het Mamounia natuurlijk niet te overtreffen! Misschien wordt het toch nog 'twice in a lifetime?'

cinema in Casa

Natuurlijk kent iedereen  Casablanca van de gelijknamige film, die overigens niet in Marokko is opgenomen maar in de VS. Deze film dateert uit 1942. Toen telde de stad zelf al veel filmzalen. De eerste opende haar deuren vóór 1914 en stond binnen de stadsmuren in de oude medina. Met de komst van de Fransen en de bouw van de ville nouvelle, schieten de zalen als paddestoelen uit de grond. Film, auto's en garages zijn de nieuwe monumenten in de moderne stad waar de Andalousische cultuur ontbreekt. Op 12 december 1935 opent Cinema Vox , architect is Marius Boyer, de bekendste architect in Casablanca. Met 2000 plaatsen is Vox de modernste, en de grootste van Casablanca, van Marokko, nee van Noord Afrika! En mochten Amsterdammers denken dat de Arena modern is; Vox had al een schuifdak en was dus een cinema à ciel ouvert!. Wás, want in de jaren '70 wordt het monument afgebroken, om onduidelijke redenen.(Al heb ik daar wel mijn gedachten over) In de jaren erna volgen meer zalen. Om precies te zijn van 245 in 1988, tot 27 nu in heel Marokko. Recentelijk is een aantal gerenoveerd. Maar het merendeel staat ook op het punt te verdwijnen. Einde van een tijdperk, al zal de film Casablanca, die met 3 oscars als één van de beste films aller tijden te boek staat, de cinema van de stad in ere houden. 

 cinema Vox aan het Place de France, nu Place des Nations Unies